این متن تحلیلی فلسفی و الهیاتی، ساختار نوین وحی و ختم نبوت در پارادایم «خودی» را بر اساس دیدگاههای محمد اقبال لاهوری بررسی میکند. اقبال وحی را بهعنوان ویژگی ذاتی حیات و پاسخ حیات به نیازهای تکاملی میداند که از طریق تجربه شهودی و فراعقلی قابل درک است. او تمایز میان آگاهی پیامبرانه و عارفانه را شرح میدهد و اهمیت بازگشت پیامبر به بطن تاریخ و نقش او در تحول تمدن را برجسته میکند. اقبال ختم نبوت را بهمثابه بلوغ عقلانی بشر میداند، که در پی آن، انسان باید از هدایت بیرونی به خودفرمانی عقلانی برسد. نهایتاً، اندیشه وی پیوندی بین تکامل «خودی» و مفاهیم نبوت و وحی برقرار میکند، و اسلام را بهعنوان فلسفهای آیندهگرا معرفی مینماید.
رابطهی دین و دولت یکی از مهمترین و مناقشهبرانگیزترین مسائل اندیشهی سیاسی در جهان اسلام معاصر است. از اواخر قرن نوزدهم تا امروز، اندیشمندان مسلمان در برابر پرسشی بنیادین قرار گرفتهاند: آیا اسلام مستلزم تشکیل دولت دینی است، یا میتوان میان ایمان اسلامی و ساختار دولت سکولار سازگاری برقرار کرد؟ در این میان، کتاب «اسلام و دولت سکولار: گفتوگو پیرامون آیندهی شریعت» اثر «عبدالله احمد النعیم»، متفکر سودانی-آمریکایی، یکی از مهمترین آثار نظری در این حوزه به شمار میرود. چندی پیش نیز برگردان فارسی این اثر سترگ به قلم «بایزید توحیدیان» توسط نشر نگاه معاصر منتشر شد و امکان آشنایی دقیقتر فارسیزبانان با اندیشههای این نواندیش برجسته را فراهم ساخت.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل